Stuk ‘Red Rubber Balls’ zuigt publiek in zich op.
 

Voelen, tasten, dwalen, luisteren, zien. Red Rubber Balls door het Nationale Toneel is geen voorstelling, maar een ervaring. Een intense zintuiglijke ervaring. Vier vrouwen vertellen over het heftige verlangen naar hun geliefde. Ze willen opgaan in elkaar, versmelten. Ze nemen het publiek mee. Voorzichtig. Het pikdonker in, waar je niks kunt zien, alleen kunt voelen. Alles is zacht, de muren, de vloer en de fluisterende stemmen. Dit is het moment waar de vrouwen naar hebben gesmacht: de eenwording.

AD, 2-4-2008

door Maja Landeweer

XXXOO

Voelen, tasten, dwalen, luisteren, zien. Red Rubber Balls door het Nationale Toneel is geen voorstelling, maar een ervaring. Een intense zintuiglijke ervaring. Vier vrouwen vertellen over het heftige verlangen naar hun geliefde. Ze willen opgaan in elkaar, versmelten. Ze nemen het publiek mee. Voorzichtig. Het pikdonker in, waar je niks kunt zien, alleen kunt voelen. Alles is zacht, de muren, de vloer en de fluisterende stemmen. Dit is het moment waar de vrouwen naar hebben gesmacht: de eenwording.

De Vlaamse dichter Peter Verhelst schreef Red Rubber Balls kort nadat hij Romeo en Julia had vertaald. Als een vervolg op Shakespeares klassieker. Hij componeerde een associatieve, poëtische tekst. Beeldend, zinnenprikkelend en doordrenkt van erotiek. In de tekst van Verhelst worden Romeo en Julia na de dood alsnog verenigd. De zintuiglijke regie van Franz Marijnen - die bij het Nationale Toneel eerder onder meer De Meiden en Triptiek maakte - sluit hier naadloos op aan.

Van de ontvangst van het publiek met witte wijn en een promotiefilm over het Italiaanse Verona, waar Shakespeare zijn verhaal situeerde, tot de kennismaking met de vier Julia's (of zijn het twee Julia's en twee Romeo's?). Van een vrolijke buitenkant naar een heftige, emotionele binnenwereld. Vanaf het moment dat de eerste Julia haar entree maakt, op dramatische muziek, is de sfeer geladen. In zijden nachtjaponnetjes, aan een ronde tafel, openbaren zij hun diepste gedachten. Geen zoete romantiek, maar wilde passie. Een statisch beeld, maar des te indringender. Een optelsom van een verbeeldingsrijke tekst, sterk spel, sfeervolle belichting en een intrigerend decor. De tafel is overdekt met water dat, inktzwart, peilloze diepten lijkt te herbergen. Een diepte die de toeschouwer met volle kracht in zich opzuigt.